vagabond--that's me

i am currently at an internet cafe a few blocks away from our apartment. i was soaking my dirty clothes in a basin filled with "water-plus-ariel soap solution" when suddenly an idea popped in my head... cnu kaya ang onlyn ngayon. wala kameng internet sa apartment so lumabas ako at iniwan ko yung clothes ko dun.sabi nga sa commercial..masipag ang ariel.hayun binabad ko muna yung clothes ko. now that im here at the cafe..walang online. magisa parin ako. wala yung tatlo kong rummates natulog ako sa apartment magisa kagabi. the other night naman sa bhay ng brother ko ako natulog.that house was our old house..ako, si kuya bobby at si ate tess..at si tmac, ung rottweiler namin ni kuya bob...kami lang apat sa haus na yun. nung nag fifth year ako nag apartment ako malapit sa school and ung sister ko who is supporting me financially also moved out to find her own place. ngaun everytime i come home naiinis ako.bakit? coz wala na kong sariling rum, bahay na yun ng isa kong sister, nung isa pang kuya ko (kuya jun)and his family. wala na yung studio ko...rum na yun ngayon ng mga pamangkin ko. wala na din ung haven ko..yung sala na walang laman kundi couch, tv at componet, drafting table na hindi ko inaalis sa harap ng couch, at mga favorite books ko. iba na yung couch, may carpet na din.. ayaw ko ng carpet naiinis ako kase nagtatago ung mga dust dun, nagkukunwarian lang na malinis. buti pa nun..

wala na rin yung queen size bed ko.. bed na ni ate lorie yon. yung study table ko, yung book shelf ko, yung books ko, yung pictures ko, yung sketchpads ko, yung drawings ko...yun lang dati laman ng rum namin ni kuya bob..where have they all gone? andun na sumwhere na hindi mo basta basta maaaccess.kasi shempre hindi na ko nakatira don.kaya lahat ng gamit ko KALAT na ang tawag.so they put them all sa cabinet or sa labas.kala nila lumang gamit ko yon..treasures ko yung mga yun eh.

ang hindi nalang nag iba sa bahay eh yung piano... tanggal na nga lang yung isang key ngayon dahil mashadong magaling yung pamangkin ko.magaling nga magpiano ang eight year old na yun..di naman marunong magalaga ng gamit.

isang rum lang ang nagagamit dati sa house na yon..yung isa, is room namin ni kuya.the other room was my semi-studio kapag ayaw ko magdraft sa harap ng tv. ung isang room naman is walk-in closet namin ni kuya. ngayon jam packed na sa bahay eh.lahat ng room may nagoccupy na except ung semi-studio ko non na cabinet and bookshelf nalang ang laman ngayon.

dati nung dun pa ko nakatira, everytime i come home, manunuod lang ako ng discovery channel or samurai x or lifestyle channel.at magbabasa ng novel or architecture book pag commercial.ngayon di na nawalan ng tao sa sala... si manang parati pang nilalagay sa love radio ung station ng radio.i get irritated by that station.at di na rin halos matanggal sa dos at sa hbo ang tv. sa rum naman nila ate, exclusive for play station ang tv.

dati tahimik sa bahay...sa maliit na rum na dating maid's rum lang nagkukulong yung eldest sister ko who is a freelance writer, doing all her work there. computer at mga libro ang mga kaibigan nya sa "computer rum" na yon kaya tahimik sa bahay habang nagbabasa ako sa sala. si kuya "bro bob" naman nasa trabaho lang parati before..at pag umuwi yon, masaya na ko kase may kasabay ako kumain at may kaasaran nako. ngayon impossible na because asan na ba sya..andun na sa heaven.that was two years ago. everything is so different now. sigh.

wala na ang favorite pesto ko na gawa ni ate sa ref, wala na ding fresh mango/carrot/apple/bannana shake everyday. wala na din ako makausap tungkol sa politics and scholarship opportunities abroad once in a while..big brother pa kamo,baka yun hindi ako tigilan ni manang kakwento nun at ng gulong ng palad issues.

ah yung draperies pa..iba na rin. hindi na yung kinabubwisitan kong ikabit pag pinapalitan dati.

everytime umuuwi ako don ngayon, sa couch lang ako natutulog with a small hellokitty radio sa tabi ko. before kse, si rico robles nagpapatulog saken at si chico and del naman ang nanggigising saken f ever natulog ako.madalas kase puyatan talaga for my plate.rx or magic or jam ang stations who keeps me company every night.dapat sa rum sa taas daw ako matulog sabi ni sis, may bed naman daw para saken dun. ewan ko ba hinahanap ko kase yung queen size bed namin ni kuya bob eh. pag naglagay kase ko ng buk sa bed bago matulog, dahil single bed yun, hala its dismantled na pag gising ko kase nahigaan ko na.samantalang before kahit ilagay ko yung plate na dnrawing ko dun sa dulo ng bed, di ko manlang nasipa. kaya dun nalang sa couch para kunwari nasa taas lang yung bed at yung treasures ko.

dahil nga iba na yung house, madalas ayaw kong umuwi.. sa coffee shop ako nagoovernyt..yep coz thats the only place which remained the same. dun pwede ako magbasa and gumawa ng article while not being aware na iba na tlaga ang lahat. ayaw ko din sa apartment minsan kase parang parating thesis mode.madalas pa makalat.plus i really want to be alone sometimes.

tapos na ang thesis gagraduate na ko a few days from now.. so where do i go after that? hindi na pwede sa apartment coz napilitan lang naman ako tumira sa manila para malapit sa school while doing my thesis. parang ang dumi dumi at ang traffic kase sa manila eh.sa mandaluyong naman, sa bahay... naexplain ko namang maigi kung bakit ayaw ko dun. di rin naman pwede ako sumama sa eldest sister ko kase mas maganda relationship namen pag di kame oras oras nagkikita eh. namimiss kasi nya ko. :)

i think i should have my own place. gusto kong mag rent ng sariling place while working. sabi nila para daw akong taga states..independent kuno. orphan kamo. walang bahay na mpuntahan. sabi nila parang ang liberated naman kase magisa lang ako. trying to survive kamo with all the changes that took place. kaw ba naman walang kasamang daddy since three years old at mawalan ng mommy at sixteen at ngaun wala na ding bahay. sad ba? di naman.i have so much to be thankful for naman eh. may nagsusupport sken khit papano and may gifts din naman ako na pwede kong gamitin to survive. ngaun magiging architect na ko.dream come true.

i am planning to rent my own place while working.reason ko? kase may pagka artist ako..writer at artist in one.kaya parang maganda kung wala akong kasama sa house para i can bring out the best in me sa pag ddrawing at pag susulat ko. kase may kasama ko mga kapatid ko, at nkikita kong nagaaway sila madalas, nadedepress ako. mabuti pang magconcentrate sa sarili kong visions diba..para rin naman sa family ko mga pangarap ko eh. maganda kung nakafocus ako dun at hndi naaapektuhan ng family problems.

pero katulad ngayon, wla kong kausap.pinipuno ko lang tong blog ko..edi that means i must have an internet connection sa bhay ko. nauubos allowance ko ngayon sa kakainternet 4-5hours a day eh.saka panu pag gusto kong mangasar.. sinu aasarin ko? sarili ko? ehdi naasar ako. malakas daw ako mangasar.di ko alam kase di ko pa nasubukang asarin sarili ko eh. panu kapag may ipis na lumilipad? sinu papatay habang nakatalukbong ako ng kumot? panu ko malalaman pag wala nang ipis?

panu kapag gusto ko ng kausap..ehdi magpapakabit din ako ng landline? hala..kaya ko bang bayaran lahat yun? kung magrerent ako ng sariling place... nakakaasar naman. panu naman ako magsasave para sa isang simpleng car kung ang daming gastos? ganu kaya kalaki ng sweldo ko as a soon-to-be-disk-jockey at apprentice architect?

am i really thinking like how a westerner think? parang typical bachelor...? masama bang mag plan to live away from my family at my age?

siguro para may patunguhan ako mag apply ako ng scholarship abroad. so that i can have my own place while studying. panu kung dorm lang ang iaward saken? ehdi walang sariling rum. san ako magaaral? sa coffee shop nanaman?

kelan kaya ako mag work.san kaya ako lilipat sa april 1 after ng graduation day. birthday ni kuya bob yun ah. san ako ng araw na yan? sa bahay sa mandaluyong? yoko nga. pag dun i chechek nanaman ang whereabouts ko eh.at least pag sa iba ako lyk dito sa apartment ang alam nila nasa apartment lang ako.pag sa mandaluyong ako nkatira at wala ako sa bahay.. ehdi iaasume nila gumagala ako.

coffee shop nalang nila ko hanapin or internet cafe..dun.. dun ang refuge ng vagabond na katulad ko.

dinner tym na muna ko sa mcdo ..baka magoverload ang pc sa dami ng sinusulat ko.

the very first entry

wow i have a blog.this means there will be less mcDonalds tissue papers with all sorts of writings inside my bag.this means i will be carrying less journals.i currently have three diaries at the moment. i bring a couple of them everytime i feel like sumthin worth writing about myt just pop in my head while im away from home. now all i have to do is enter an internet cafe (which are now proliferating like mushrooms) everytime i feel like pouring out my mind. my brain is like a sponge..maybe it would be too conceited of me to say that i'm really a thinker..so i just compare myself to a sponge in lieu of that claim.this blog is a squeezer.thank goodness.

i admit that there are so many questions that need not be answered.further pondering sometimes leads to depression. believe me, i know. but still it's not bad to put all your questions in life into writing. sometimes it lightens the load im carrying. that is why i choose to jot down anything that makes my brain too crowded. that way when it becomes a little spacious inside my skull, i can reread it--be reminded of things and ponder about it.

i entitled this blog OEUVRE because i know that this would be a compilation of a lot of things that would speak so much of my character, my whole being.im too young to have a oeuvre, (i just turned 21)but who knows, maybe i won't live long and this title would be so appropriate.


in case someone accidentally enters this blog: reading some of my reflections here will not harm you.i wish to inspire people..yes people like you.but more than that, i'd like to use this to somehow improve myself. i have this age-old personal belief that if you would like to live in a better world, then make yourself a better person.

your comments are much more than welcome.03.16.06